DE STROPDAS
STROPDAS
Naast het pak, overhemd en schoenen het belangrijkste onderdeel van formele kleding. Maakt als geen ander kledingstuk het respect ten opzichte van de westelijke gezelschapsnormen duidelijk. In de huidige vorm sinds 1925 gebruikelijk.
Van halsdoek tot halssieraad
In veel publicaties over de oorsprong van de stropdas wordt de zuil van Traianus in Rome als voorbeeld van de eerste weergave van de voorloper van deze halsversiering genoemd. Maar wat het Romeinse legioensoldaten aan het begin van de 2e eeuw n.Chr. om de hals droeg, herinnert slechts vaag aan de huidige stropdas: het gaat in ieder geval om een stuk stof dat om de hals gewikkeld werd. Echte voorlopers van de stropdas zijn eerder de halsdoeken die sinds halverwege de 17e eeuw onderdeel van de herenkleding is geworden. Toen was een kanten das een teken van uitzonderlijke rijkdom. Zelfs de duurste handgemaakte stropdas van nu is goedkoop in vergelijking met de kanten das die de Engelse koning Charles II in 1660 droeg. Hij koste 20 pond en 12 shilling – en dat in een tijd dat een paar pond een goed jaarloon was.
In het Amerika van de 18e eeuw vinden we het prototype van de huidige stropdas. De zogenoemde ‘bandana’ was een grote, bedrukte doek die meermalen om de hals gewikkeld werd en met een strik werd dichtgeknoopt. De Amerikaanse bokser James Belcher maakte hem populair.
De rechtstreekse voorlopers van onze huidige stropdas zijn de eerste school- en clubdassen. In 1880 bonden de eerste leden van het Exeter University College in Oxford de linten van hun strohoeden met een eenvoudige dasknoop om de hals en creëerden zo de eerste clubdas. Op 25 juni van datzelfde jaar bestelden ze bij hun kleermaker stropdassen in passende kleuren en creëerden zo een heel nieuwe mode, die door andere Engelse scholen en clubs geestdriftig werd nagevolgd. De voorloper van de bedrukte stropdas was de ‘Macclesfield tie’, genoemd naar de stad in het noordwesten van Engeland, waar ruwe zijde uit India en China in verwerkt werd. Er kwamen rond 1900 bedrukte stropdassen in een ongekende verscheidenheid, geproduceerd voor de leden van een groeiende middenklasse, die door hun stropdassen wilden laten zien dat ze het gemaakt hadden.
De moderne stropdas bestaat in zijn huidige vorm sinds 1924, hoewel modern uitziende stropdassen al op foto’s uit de tijd voor de Eerste Wereldoorlog te vinden zijn. De stropdassen van voor 1924 werden echter meestel met de draadrichting mee geknipt en dan met een andere stof gevoerd. Daardoor versleten ze gauw en de knoop liet hinderlijke vouwen achter.
Jesse Langsdorf uit New York vond de oplossing: hij knipte de stropdas niet zomaar ergens uit de stof, maar in een hoek van 45 graden op de draadrichting. Bovendien knipte hij het patroon niet in een stuk, maar in drie delen uit, die hij vervolgens aan elkaar naaide. Hij nam patent op deze vernieuwing en verkocht later de methode over de hele wereld. Tot op de dag van vandaag worden de meeste goede stropdassen op deze manier gemaakt.
De juiste stropdas
Het belangrijkste kenmerk van een goede stropdas is jammer genoeg niet af te beelden: hij moet prettig aanvoelen. Daarom moet de stropdas voor hij gekocht wordt, gevoeld en in de hand genomen worden. Daarbij wordt vaak aangeraden de zijde wat in elkaar te drukken om te zien of hij kreukt, maar deze test moet – uiteraard – voorzichtig gebeuren. Andere testmethoden, zoals het trekken aan bepaalde draden, zijn in ieder geval niet aan te raden en hebben ook niet vaak eenduidige uitkomsten. De eerste indruk bij het aanraken is vaak de beste. Als de stropdas goed aanvoelt, bent u op de goede weg.
Een goede stropdas bestaat in de regel uit drie delen. Als u goed kijkt, kunt u de naden tussen de delen zien. Bij een goede stropdas zijn de naden ook op een naaimachine genaaid. De naad waarmee de stropdas aan de binnenkant aan elkaar genaaid is, moet echter met de hand gemaakt zijn wanneer het etiket ‘handmade’ of ‘handfinished’ vermeld.
De lus voor het smalle eind van een stropdas, kan aan de achterkant genaaid worden. Bij veel fabrikanten zijn beide einden van de lus in de middendraad genaaid. Zo’n detail zegt alleen iets over hoe de stropdas gemaakt is, en helemaal niets over de kwaliteit van de zijde of de voeringstof.
Typerend voor Italiaanse stropdassen is de zogenaamde ‘self-tipping’. Daarbij zijn de uiteinden van een stropdas gevoerd met dezelfde stof als waarvan de stropdas zelf ook gemaakt is. Deze ‘self-tipping’ is enkel een stijlkenmerk.
Het beste van het beste
De beste stropdassen zijn gemaakt van 100% zuivere zijde of wol. Deze stropdassen hebben geen tussenlaag van ander materiaal. Deze zeldzame en met recht dure ‘meesterwerken’ worden ‘seven-fold-tie’ genoemd. De naam verklaart het materiaalgebruik bij het fabricageproces, waarbij een stuk schuin gesneden zijde door zeven keer vouwen op het stropdasformaat wordt gebracht. Het volume van een ‘seven-fold-tie’ ontstaat enkel door de gevouwen lap zijde. De ‘seven-fold-tie’ is het beste van het beste in ‘tiemaking’ en tegelijkertijd ook een onovertroffen understatement.
Premium Promotions Ties & Scarves biedt u de gelegenheid om met uw bedrijf of vereniging deze unieke luxe stropdassen cadeau te doen aan uw relaties, medewerkers of leden. U geeft dan echt iets bijzonders!
Het maken van stropdassen
Een stropdas bestaat tegenwoordig meestal uit drie delen.
De drie delen worden machinaal aan elkaar genaaid. Dat gebeurt ook vaak bij die fabrikanten waarvan de stropdassen ‘handfinished’ zijn. Slechts heel weinig dassenfabrikanten kunnen met recht zeggen dat iedere naad met de hand genaaid is.
De stropdas krijgt een vulling van katoen. Daardoor krijgt de stropdas het juiste volume en wordt bij een geknoopte das de dikte van de knoop behaald.
Een handgemaakte stropdas onderscheidt zich technisch gezien vooral door de middennaad, die aan de binnenkant van de das met de hand genaaid is.
De uiteinden van de stropdas worden voorzien van een gekleurde voering, waarvan de vulling als in een tas past. Het aannaaien van de voering gebeurt afzonderlijk en met de machine.
Het strijken is een volgende stap die de handgemaakte stropdas van de machinaal gemaakte onderscheidt. Is de das ‘handfinished’ of zelfs ‘handmade’, dan wordt er met de hand gestreken, maar meestal gebeurt het machinaal.
Als laatste handeling wordt het label aan de achterzijde ingenaaid.